Schrijven maakt empatisch

Lezen maakt empathisch, leerde ik vorige week tijdens een bijscholing Leesbevordering. Kinderen leren zich verplaatsen in de leefwereld en de gedachten en emoties van een ander. Kun je nagaan hoe dat voor schrijvers werkt. Door een personage te creëren, moet je je in een personage verdiepen en iemands beweegredenen  kunnen snappen.

De meest interessante personages zijn de niet perfecte mensen, de personen met opvallende gewoontes en onhandigheden. Dat zal wel met herkenning te maken hebben. En stiekem ook met jezelf net iets beter dan die ander voelen waarvan je met regelmaat denkt: Doe dat nou niet! Als je dit soort gedachten bij een lezer bewerkstelligt, dan ben je als schrijver goed bezig.

Een verhaal van liefde en duisternis

Uit: Amoz Oz, Een verhaal van liefde en duisternis, vertaald door Hilde Pach.

Bescherm je schrijftijd

Veel schrijfcursisten zijn deadlinemarcheerders, dat wil zeggen dat ze een dag of zelfs een paar uur voordat ze het huiswerk ingeleverd moeten hebben, aan het schrijven slaan. Best herkenbaar.

Dus: maak afspraken met een ander als je iets wilt doen wat je heel graag wilt.

 

Identiteit

Mensen ontlenen hun identiteit niet aan hun paspoort, maar aan wie ze zijn en wat ze doen. U en ik begrijpen elkaar goed, hoewel we een verschillende identiteit en geschiedenis hebben, omdat we allebei geïnteresseerd zijn in literatuur. Maar tegen iemand die in dezelfde buurt geboren is als ik heb ik misschien niets te zeggen.

Leila Simeni in Volkskrant Magazine 19 augustus 2017

Deze opvatting spreekt mij erg aan. Voor mij geeft dit fragment aan dat onze afkomst ons wel vormt, maar dat identiteit niet statisch is. Je bent wat je doet en wat jij belangrijk vindt. En dat verandert in de loop der jaren.

Mijlpaal

Vandaag is de eerste versie van mijn website af en staat ie online. Ik word er erg vrolijk van. Er moet nog het een en ander gebeuren, maar desalniettemin een mijlpaal.

Er zit een schreeuw

Er zit een schreeuw
in mij.
Die komt er
maar niet uit,
die zit heel diep
in het geniep
te wachten
op geluid.

Peet

Dit gedicht schreef ik in 1989. Voor mij gaat het over het verlangen om jezelf te mogen uiten. Ik heb lang gedacht dat er nog een tweede couplet zou moeten volgen, maar dat is er nooit gekomen. Misschien hoopte ik op een positieve ontwikkeling bij de ik. Waarom eigenlijk? Stil staan bij ongemak is best wel fijn.